Blootsvoets door het leven

Jambo!

Jeetje, dat waren ons de dagen wel…Vanaf Eldoret zijn we met de matatu (of liever, 3 verschillende matatu’s) richting Marich Pass gegaan, een schitterende plek midden in Cherangani hills. Om er te komen heet ons een hele dag gekost, en dat voor 50 kilometer…Om een idee te geven van de snelheid des vervoers hier .Met 13 passagiers ipv 7, veel melk en stops, zijn we de o zo hobbelige en moeilijk begaanbare weg opgegaan richting Marich. Prachtig, de rit, zo tussen de bergen rijden, wat ieniemienie dorpjes passerend met rennende kinderen naar de weg roepend “WazunguWazungu!”

Tegen 16 uur kwamen we aan in….de middle of helemaal NIKS.Arid zone, woestijnachtig, droog, en heel veel erosie. En een paar hutjes. Welkom in Marich! Er kwam een Pokot vrouw naar ons toe, die heeft ons naar het Marich Pass Field Centre gebracht, een plek waar onderzoek naar de omgeving wordt gedaan en waar groepen studenten of onderzoekers kunnen slapen. Moooooi!  De weg ernaartoe was door het zand, in de brandende hitte, door inhammen die door het hevige regenwater zijn ontstaan, met onze backpacks, heet! HEt Field centre is magnifique, een paar banda’s (hutjes om in te slapen), uitzicht op de mooie rivier en bomen voor de schaduw. Relaxed….Heerlijk bonen met rijst gegeten en lekker geslapen, en de volgende dag een wandeling gemaakt olv een lokale gids, een jongen van onze leeftijd. Hij vertelde over de Pokot tribe en de omgeving, en rituelen die worden gehouden voor de Heilige Berg, de Mtelo.We passeerden enkele hutjes en na een tijd zijn we de heuvels ingegaan. Het uitzicht vanaf de top was werkelijk STUNNING. Dit is Afrika, zo wijds en oneindig, we konden tot Sudan kijken, zo voelde het.Magnifique. Bijna oververhit keerden we terug, o bij het centre lekker te relaxen en nog langs de rivier te banjeren. Een werelds plekje daar, echt.

Een dag later wilden we met de bus naar Lodwar, omhoog naar het noorden; we hadden de bus om 10 uur ‘s ochtend gevraagd, hij arriveerde om 18 uur . Fantastisch. We vonden het allebei knetterspannend: we begonnen aan een reis die voor ons beiden onbekend was, zelfs Joris is nooit in het noorden geweest. Bijna niemand gaat de uitdaging aan, dus het was gewoon afwachten en hopen dat de bus het zou redden tot Lodwar (de rit zou 8 uur duren). We zaten met veel te veel mensen, mannen met te grote wapens en een kip in de bus, opgepropt en warm. Het was pikdonker, en de snelheid was zo’n 10 km per uur…Ergens midden in de woestijn stopte de bus voor de 3e keer na wat problemen, nu was de bus echt kapot. Wat doe je dan? Misselijk van het rijden en ellendig van het lange zitten, uitstappen en net als de andere KEnianen, langs de weg gaan liggen proberen te slapen tot er een volgende bus komt…Daar lagen we dan, in de woestijn, met een AMAZING sterrenhemel, te wachten. Voor de duidelijkheid: de weg waarop we reden was de hoofdweg, de A1, slechter dan slecht, levensgevaarlijk.

Doodmoe kwamen we om 8 uur ‘s ochtends aan in Lodwar, een stadje middenin de woestijn, tussen de kamelen. We zijn naar een superrelaxte lodge gegaan die wordt gerund door alleen (Turkana) vrouwen, heerlijk daar. ‘Smiddags Lodwar wat verkend en niks gedaan. Alles is hier zand, weinig verkoeling en heeeeeeeel veel kinderen die niks te doen hebben. De dag daarna hebben we per toeval het project gevonden van mijn stage, Nadirkonyen Children Programme en daar zijn we langs geweest. Fantastisch! Hans, een Nederlandse missionaris die er al 20 jaar woont, heeft ons rondgeleid en vanalles verteld. Er worden 90 kinderen per jaar opgevangen die op straat leven, uitgebuit worden door kinderarbeid of misbruikt zijn. Een hele procedure, heel strak en goed allemaal. Ze wonen tijdelijk op het project om vandaaruit naar een school te gaan die bij hen past. De armoede in Lodwar en omstreken is rampzalig, de Turkana zijn nog heel traditioneel (vrouwen met heel veel kettingen om nek en armen en kaalgeschoren aan twee kanten van hun hoofd, mannen met een hoedje, stok en stoeltje bij zich) en wonen in hutjes met niks erin, geen eten, geen werk, niks. Daarom gaan de kinderen de straat op. Het was een hele ervaring om op het project te zijn, fantastisch.

In de middag hebben we een deal (veel te duur) gesloten met een taxi chauffeur om naar Lake Turkana te gaan. Daar wil ik (Judith) al vanaf mijn 15 naartoe, een mooie droom die uitkomt dus . Eergisteren kwamen we dan aan bij het meer, op een campsite bij Eliye springs.  Uitgestorven, heet, woestijn, en een paar palmbomen. Er hangt een tropisch klimaat, lijkt net alsof je aan zee bent. We hebben ons tentje opgezet en zijn in de schaduw gaan luieren, genietend van het meer en de prachtige omgeving. We maakten ons wel zorgen om vervoer terug(we waren boos geworden op de taxi chauffeur vanwege de te hoge prijs, en daarom wilde hij ons niet meer op komen halen. We zaten dus min of meer vast ) maar dat is goed gekomen.We zijn in de middag langs het meer gaan lopen naar de andere campsite, en daar troffen we 4 Denen en een Keniaan die met een dikke 4WD door Kenia trekken. Lift terug gefikst, joehoe!

Aan het meer liggen springs, waardoor er groen gras in de droogte groeit. Bizar! We zagen een kudde kamelen verkoeling zoeken in het water, heel grappig. ‘Savonds hebben we ons eigen prutje gekookt en onder de sterrenhemel met een kaars gegeten en later buiten gedouched, naar de sterrenhemel kijkend.Niet verkeerd allemaal…

Gisteren zijn we met de Denen naar Fergusons Gulf gereden, en vandaaruit een boot gefikst naar Central Island, een World Heritage Site eiland in het meer. Niet te omschrijven zo bijzonder. Op het eiland zitten 14000 nijlkrokodillen in een kratermeer, en verderop ligt een knalgroen meer met flamingo’s. Er is helemaal niks, alleen droogte en die 2 schitterende kratermeren. We hebben in de brandende zon de berg op het eiland beklommen, beetje te veel van het goede….Joris voelt zich sinds gisteren helemaal niet lekker, beetje te veel zon? Het was meer dan de moeite waard, geweldig dat we met de 4WD mee konden, anders hadden we het eiland niet kunnen bereiken.

Na een korte nacht (half 6 opgestaan) zijn we nu terug in Lodwar, de Denen zijn doorgereden naar Mount Kenya. Vanavond hebben we de (hopelijk niet al te verschrikkelijke) busreis terug naar Kitale die hopelijk niet meer dan 12 uur duurt, we zien er een beetje tegenop :S. Vannacht in de bus, en hopelijk morgen aankomst bij Mount Elgon, de een na hoogste berg in Kenia.

Vandaag is het dus wachten in de hitte, een mooi moment om terug te blikken op de nu al fantastische tijd die we achter de rug hebben met zijn twee. Soms lijkt het alsof we dromen, zo mooi als het is. En soms is het HEEL ERG afzien…

Vreemd om morgen weer uit de woestijn weg te zijn, ver verwijderd van de vluchtelingenkampen en de hitte. Nu gaan wij een koud drankje drinken =)

Liefs, Joris&Judith