Habari? Nzuri! (Hoe gaat het? Met ons gaat het goed!!)
Ons laatste verhaaltje alweer, as dinsdag gaan we weer terug naar Nederland 
… Boehoe! We waren gebleven bij de terugreis van Lodwar naar Kitale. Om 23.30uur, 3 uur later dan afgesproken, kwam de bus, en we zijn heelhuids 10 uur later aangekomen in Kitale. Fijne plek! Ontbeten, en van daaruit zijn we met de matatu naar Endebess gegaan, vlakbij Mount Elgon, de twee na hoogste berg van Kenia. We kwamen na een tochtje op de motorcycle terecht bij Delta Crescent Farm, een wildlife farm en sanctuary van een rijke Keniaanse man die in de VS ook nog veel te veel grond heeft. Er liepen giraffen en neushoorns, en dat midden in een landbouwgebied…Wel een relaxte plek, we waren de enige campers en hebben lekker van de zon genoten. De volgende dag zijn we naar Mount Elgon NP gegaan, prachtig! We voelden ons alleen op de wereld, de hele dag zijn we slechts 4 4WD tegengekomen. Blootsvoets hebben we een riviertje overgestoken, watervallen gespot en magnifique caves gezien, en natuurlijk heeeeel veel regenwoud. Mooi! Mooie vlinders, vogels, fantastische colobus aapjes (zwart met wit en heel sierlijk,nooit eerder gezien) en bushbucks gespot, das leuk als je al lopend op pad bent! Tegen 19 uur waren we terug op de campsite, lange dag en moeie voeten!
Dinsdags zijn we teruggegaan naar Kitale; de auto waar we dit maal in zaten was toch wel het toppunt, met zijn 19en in een klein bakkie, Joris en ik de hele rit gebukt staand, 35 graden, pfffff…..In Kitale matoke en mokimo gegeten, we houden wel vant Afrikaanse eten 
. Voor 200 shilling = 2 euri zitten ons beider buiken propvol =) In Kitale zie je ongelooflijk veel boda boda’s, ook wel fietstaxi’s. Helemaal versierd en gekleurd, alsof het koningineedag is.
Van Kitale zijn we naar Kisumu gegaan, prachtig om vanaf de berg in het dal het Victoriameer en de stad te zien liggen! Minder was dat Joris zijn portemonnee op het matatustation is gejat …Gelukkig zat er niet al te veel belangrijks in, en ons geld zat ergens anders verstopt.
Snel weg uit Kisumu dus, we hebben er alleen een nacht geslapen. Op naar Homa Bay! Een relaxed stadje aan Lake Victoria, wauw! Heel rustig en laidback. In de middag heerlijke tilapia met onze hande gegeten, en beetje geluierd op de pier. Schitterend, het meer met de bergen, puur natuur…Vijf jaar geleden was er een drukke haven bij de pier, maar door een plaag van waterhyacinten is de hele rand van het meer begroeid met planten, waardoor er geen boten meer door kunnen om het meer op te gaan. Nu is het dus vrij dood….Wat zo leuk is hier in West Kenia, is dat er overal langs de weg vrouwen en mannen met naaimachines en prachtige stoffen zitten; voor 800 shilling kun je een rok laten maken!Nieuwe bussiness in Utrecht???
Na Homa BAy zijn we doorgegaan via Mbita naar Mfangano Island, een schitterend eiland in het meer. Heet, droog en relaxed. Bij het Peacemuseum, opgezet voor en door de community, hebben we onze tent opgezet, en een beetje aan de waterkant zitten chillen. De volgende dag zijn we om 8 uur met George, onze gids en tevens de vriendelijkste man tot nu toe, de Mount Kwitutu opgegaan. Pfff, een hele klim, en na een uur zaten we op het plateau. Das vreemd, daar was alles heel groen, er groeiden bananen, ananas, passievrucht etc, terwijl het beneden knetterdroog is. We passeerden enkele hutjes, lieve mensen en verlegen kinderen, en na nog een klim hadden we werkelijk een geweldig uitzicht over het lake en de andere eilanden. We konden zelfs tot Oeganda en Tanzania kijken! Onderweg passeerden we nog een man van rond de 80, die fit en fier de berg beklom. En wij maar zweten en puffen, ajaj…George bood aan om bij zijn vrouw te lunchen, dus in een klein dorpje beneden hebben we heerlijke vis met ugali gegeten, tussen de hutjes in de schaduw. George vertelde, dat het eiland ontelbaar veel wezen telt; ouders sterven aan HIV/Aids en de kinderen blijven over. Afschuwelijk, bijna niet voor te stellen. We passeerden een weeshuis met zon 200 wezen, amaj. En dat zijn er slechts een paar…Uitgeput maar zeer voldaan kwamen we rond 17 uur terug bij de campsite, tijd voor een soda baridi, een koud drankje!
Zaterdag 14 aug zijn we dan eindelijk naar Ochwedi gereisd, op naar het project van mijn stage, RISE Trust. Het staat voor Rural Integrated Solidarity Empowerment Trust, een organisatie die mensen op het platteland helpt dmv een lening en sparen om zelfvoorzienend en minder armoedig te zijn. Fantastisch! We hebben 5 nachten bij Eunita thuis geslapen, een stevige Afrikaanse vrouw die RISE draagt. Ze heeft een heel aantal weeskinderen in huis tijdens de vakantie, die door het jaar heen studeren in Nairobi. Ze worden gesponsord door een organisatie in Nederland, en jawel: toen we het huis binnen kwamen liepen we tegen Marianne en jan uit Maastricht aan, met hun twee neefjes van 19. Jooow… Het was onwijs fijn om bij Eunita thuis te zijn, zo’n gastvrij en fijn iemand hebben we niet eerder ontmoet. Ze heeft een ontzettend groot hart en heeft het liefst haar hele huis vol met bezoek en kinderen. Zondagochtend op tijd opgestaan, time to go to church! Met zijn alleen in de 4WD, om in Migor 2,5 uur lang in een katholieke ker te zitten. Er werd gezongen met muziek, gebeden, geld opgehaald, gezongen, het was prachtig om mee te maken. Heel anders dan bij ons. De rest van de dag hebben we voornamelijk gewacht, gehangen en gewacht op Eunita, ze is niet zo georganiseerd en vlug met alles. Typisch Keniaans…
Van maandag tot gisteren hebben we vanalles gedaan: lekker bij haar huis zitten niksen, beetje door het dorpje gewandeld, op de middelbare school een les geschiedenis over Nederland en een les Christian Religious Education gegeven (dat laatste was heel heftig, we kwamen op het onderwerp tienerzwangerschap, pilgebruik en condoomgebruik, aj dat is toch een taboe hier, ik was best wel van slag naderhand) een totaal arme groep mensen op het platteland bezocht die beginnen met het microkrediet programma (ongelooflijk, wat voor ons zo logisch is, is voor hen totaal vreemd, zoals niet alleen mais verbouwen maar ook diverse andere groenten voor de weerstand, geen water uit de rivier drinken terwijl zij denken dat dat kan omdat het water gezegend is door God al gaan er tientallen kinderen per jaar dood etc. Een aantal van hen had nog nooit een blanke gezien, we werden gezegend, 1000 maal bedankt, er werd voor ons geklapt, we moesten foto’s maken en als dank kregen we een levende kip mee en een zak pinda’s, das wat anders dan de cadeaus in Nederland =). Jammer dat we vegetariers zijn… Voor de terugweg kregen we nog gekookte zoete aardappel uit het vuistje, mmm..Visitors worden hier met open armen ontvangen, we weten nu hoe het voelt om Beatrix te zijn) en, niet te vergeten, elke avond voor het eten werd er kort gebeden, dan gingen we met zijn allen rond de tafel eten (wij, Eunita, weeskinderen, zoon met vrouw en kinderen, de andere Nederlandse gasten, drukdruk!) om vervolgns luidkeels Luo liederen te zingen, daarna las iemand uit de bijbel voor en daarna moesten we gaan staan om een lied te zingen, weer een gebed int Luo en tenslotte nog een lied….Pfoeh, avondvullend! Het was heel bijzonder om zo een paar dagen met en bij een Keniaanse familie te leven, toen we vanochtend weggingen kon ik wel een traan laten…Ik wil zeker terugkomen in Ogwedhi, hopelijk Joris ook als dat mogelijk is =).; Zelden zo’n warm gevoel gehad, wat een goed en sterk mens, Eunita, ongelooflijk.
Nu zijn we op weg naar Keicho, waar mooie theeplantages zijn. Daarna nog naar Lake Elmenteita vlakbij Nakuru, en zondagavond….terug naar Anke in Nairobi! De 6,5 weken gingen veel te snel, Kenia zit in ons hart, we beginnen net te wennen…Maar toch ook weer fijn om iedereen thuis te zien, absoluut!
Tot gauw,
Liefs Joris&Judith
. Fantastisch. We vonden het allebei knetterspannend: we begonnen aan een reis die voor ons beiden onbekend was, zelfs Joris is nooit in het noorden geweest. Bijna niemand gaat de uitdaging aan, dus het was gewoon afwachten en hopen dat de bus het zou redden tot Lodwar (de rit zou 8 uur duren). We zaten met veel te veel mensen, mannen met te grote wapens en een kip in de bus, opgepropt en warm. Het was pikdonker, en de snelheid was zo’n 10 km per uur…Ergens midden in de woestijn stopte de bus voor de 3e keer na wat problemen, nu was de bus echt kapot. Wat doe je dan? Misselijk van het rijden en ellendig van het lange zitten, uitstappen en net als de andere KEnianen, langs de weg gaan liggen proberen te slapen tot er een volgende bus komt…Daar lagen we dan, in de woestijn, met een AMAZING sterrenhemel, te wachten. Voor de duidelijkheid: de weg waarop we reden was de hoofdweg, de A1, slechter dan slecht, levensgevaarlijk.