Blootsvoets door het leven

Dan nu, wij zijn in Kenia, en hoe! Drie weken geleden aangekomen in Nairobi in alle vroegte, wat een drukte, chaos, armoede en smog….Het weekend van 9 juli bij Anke, een middelbare school vriendin(van mij, Judith) gelogeerd en een beetje Nai verkend. Maandags richting Mombasa, joehoe!! We waren wel toe aan rust na het stressvolle straatleven van Nai, waar straatkinderen vlakbij de compound waar Anke woont om geld bedelen. Na acht uur in de bus, een prachtige route door een national park (eerste apie, zebra en wildebeest gespot =)) eindelijk in het weer zo drukke en chaotische Mombasa. Nadat we met 500 Kenianen (die allemaal renden alsof hun leven ervan afhing) op de ferry hadden gezeten, gingen we op weg met de matatu(het lokale vervoersmiddel hier, een busje waar 14 passagiers in kunnen, maar meestal zijn dat er een stuk of 18) naar Tiwi Beach, het paradijs!! Wit strand, blauwe zee, koraal, palmbomen, wauw! Onze tent opgezet en 2 daagjes achterover gehangen en het koraal verkend,prachtig! Tropische vissen gespot in een pool in de zee, magnifique! Na Tiwi zijn we verder gegaan naar Lamu, ook al schitterend! Een oud vissersdorp op een eiland, grotendeels Islamitisch, 20.000 mensen en 6000 ezels =). Een beetje door de steegjes geslenterd,aan de waterkant gehangen, een boattrip gemaakt inclusief kampvuur op een onbewoond eiland en heerlijke viscurry voor 250 shilling (is 2,50 euri) gegeten. Toen we weggingen uit Lamu vroeg in de ochtend, regende het pijpestelen. In Mombasa aangekomen, regende het nog steeds. Is this Africa?? In Mombasa hebben we ’s avonds de nachttrein richting Nairobi genomen; we moesten terug omdat er geen andere (veilige) weg naar de Rift Valley en de Highlands is. Wat een experience!!! Slapen in de trein, en wakker worden met hutjes om je heen, de opkomende zon en heeeeeeeeeeel veel wildebeesten en zebra’s! Wat een genot… Vanuit Nai zijn we verder gegaan naar de Masai Mara,HET wildpark van Kenia, wat was dat MOOI! We zijn nu twee arme sloebers maar dat deert niet . Samen met onze driver en Rick en Hannah, een jongen en meisje van onze leeftijd, hebben we een avond, dag en ochtend door de savanne van Kenia gecruist. Duizenden wildebeesten gezien, die van de Serengetti naar de Masai Mara trekken in juli, ongelooflijk om te zien! Een jagende leeuw gespot recht voor ons op 6 meter afstand, leeuwen die een wildebeest aan het verorberen waren, een cheetah zien rennen en poseren voor onze camera, heel veel hippo’s en krokodillen in de rivier, en nog veeeeeeeel meer. O ja, en heel veel masai voorbij zien lopen met hun vee, wat is dat prachtig! Die kleurtjes van hun gewaden en dekens, en die grote gaten in hun oren…Na Masai Mara richting Naivasha gegaan in de bergen. Daar op een supermooie campsite onze tent neergezet,voor een hippopool. Vanuit daar met de fiets naar Hell’s GAte gegaan, een amazing stuk natuur met een overweldigende gorge, waar we in hebben gelopen. Kokend water kwam uit de bergen, bizar! Na Naivasha hebben we in Nyahururu onze tent opgezet, het hoogste dorp van Kenia. De waterval daar is schitterend, alleen was het te duur vanwege hget Keniaans toerisme . Van daaruit verder naar Marigat, letterlijk een gat. Niks kapot, wel heel leuk om zo tussen de locals te zitten in een ‘hotel’. Het nadeel is, dat we vrijwel overal de enige blanken zijn, en dat voelen we. Waar mogelijk proberen mensen ons te naaien, heel vervelend. Je hoort soms gefluister ‘wazungu!’, wat blanken betekent. Kindjes zijn soms bang voor ons, of zwaaien wild enthousiast. Een hele belevenis is het! Bij Marigat ligt Lake Bogoria, een sodameer met 1,5 miljoen flamingo’s. Wooooooooooooooooooow, dat zijn er heel veel! Overal is het roze van de birds, heel mooi. Ook zijn er geisers en heetwaterbronne; onze chauf heeft daarin lekker een eitje en aardappels voor ons gekookt . Na Bogoria zijn we in de middle of nowhere beland, ook wel God’s Paradise….Jeutje nog nooit zoiets prachtigs en indrukwekkends gezien….Vanuit de bergen reden we het dal in, de zonnestralen door de wolken schijnend, je zou zweren dat hier iets goddelijks hing. Na 9 km achterop een motorcycle over dirt road met uitzicht op de bergen (dat ging hard!), onze backpacks achterop, kwamen we bij een lodge, het einde van de wereld..Daar waren we de enige gasten, omdat het REGENseizoen is . Desalniettemin heerlijk gerelaxed en van de regen genoten vanonder het afdak. Welnu, dat was gisteren, en vandaag zijn we zo actief geweest om vanuit de lodge een wandeling te gaan maken, de bergen in. Onverwoordelijk, het uitzicht, de kleuren groen, de vele vlinders en vogels, een kakafonie van geluiden. Opeens kwam er een meisje vanachter de bomen die ons meenam naar haar huis, een hutje in de bergen. Daar zaten 4 kindjes en nog een meisje ons aan te staren. Ze nam ons mee naar een ander hutje, waar de hele familie zat. Niet voor te stellen, dat daar uberhaupt mensen wonen. We hebben 5 maiskolven meegekregen, dus die hebben we terug in de lodge meteen latenm koken en opgegeten. Nu is het avond en zitten we in het drukke  Eldoret, morgen gaan we door naar Marich. Vier augustus wordt er een referendum gehouden over een nieuwe grondwet, half Kenia lijkt op zijn kop te staan, dan willen we zo ver mogelijk bij Eldoret vandaan zijn. Bij de vorige verkiezingen ging het hier helemaal mis, vandaar. Na Marich gaan we naar het noorden, desert en Lake Turkana! We zijn wel toe aan zon na al die regen. Kortom, wij genieten volop, al is de Keniaanse mentaliteit en het tempo soms vermoeiend. Gelukkig zijn er ook veel mensen die ons een warm hart toedragen en ons de hand schudden met de woorden ‘thanx for visiting our country’. Ondanks de armoede lijken de mensen grotendeels tevreden,althans in de bergen en op het platteland. We maken ontzettend veel mee op een dag, te veel om te beschrijven. Met zin in de komende drie weken gaan we nu naar ons hostel zonder elektriciteit en water, douchen doen we wel een andere keer…Voor nu: KARIBU TENA! (tot de volgende keer!)

Liefs, Joris & Judith

Resuming: in Joal-Fadiouth heb ik trouwens met een paardenkar een prachtige rit gemaakt over een zoutvlakte naar, zo zei men daar, de grootste en oudste baobab ter wereld. De omtrek is 32 meter, niet gering! De baobab heeft een opening en als je binnenkomt sta je in een klein donker zaaltje. Onder de grond liggen daar talloze griots gemummificeerd (zangers/vertellers van de geschiedenis en alom gerespecteerd) en boven je hoofd hangen talloze vliegende honden, geenszins luguber?

Vanaf Mar Lodj wilde ik eigenlijk met een houten boot naar Toubakouta, maar toen bleek het grote nadeel van alleen reizen: een houten boot daarheen kost 100 euro, of je nou alleen bent of met z’n 10en. Dat heb ik maar laten zitten dus, en ik ben dus met busjes naar Toubakouta gegaan (5 busjes in totaal). Het was daar wel erg mooi, met een aanmeerplaats van pirogues (houten boot) en een groen dorp. In het hostel zaten twee Belgen die verliefd geraakt zijn op Toubakouta, een ervan was er een huis aan het bouwen, de ander zat vaak bij z’n vriendin uit het dorp. Grappige kerels, leuk om mee te hangen. Later kwam er ook een Nederlands stel dat bijna geheel zelfvoorzienend was en met een campertruck naar Senegal zijn gereden. Ze doen dat met een vaste routine: steeds 2 jaar werken om vervolgens een heel jaar op reis te kunnen.

Ook hier waren er weer pirogue trips te maken en ook hier is het weer goedkoper als je met meer mensen bent. Dus heb ik wat mensen uit het hostel verzameld en zijn we met z’n vijven le Reposoir des Oiseaux bezocht. Het is een klein mangrovebosje waar geen grond onder zit en daardoor zitten er ook geen slangen of apen. Alle vogels komen daar dus ’s avonds heen om de nacht veilig door te brengen. Als je daar een uurtje zit zie je honderden vogels aanvliegen, van heel klein tot pelikanen.

De volgende ochtend werd de niewe boot van de eigenaar van het hostel tewatergelatern en zijn we komen helpen. De mannen van het vissersdorp rukken dan uit om de boot het water in te duwen of toe te kijken.

Verder is het in Senegal overdag toch ook een hoop slenteren, zitten en thee drinken, als je het lokale ritme volgt. Het voelt erg gemoedelijk en rustig maar actief is het niet. Actief zijn kan dan ook niet zo goed: het is 35 graden en je verbrand of oververhit binnen de kortste keren als je tussen 12 en 15u buiten rondloopt, met een vervelende hoofdpijn als gevolg.

Na Toubakouta ben ik richting Tambacounda gegaan waar ik via een contact in Dakar een campement met goede djembécursussen kende. Het is een mooi campement, met een stuk of 8 hutjes en er woonde ook een Senegalese familie die het beheerde. Het heeft een simpele hurk wc en emmers voor wassen. Elektriciteit was er niet dus ’s nachts een hoop gefrunnik met zaklampen en kaarsen, en om je telefoon op te laden kun je naar een boutique en je telefoon een paar uur later ophalen. Normaal woonde op het campement ook een Amerikaan, Jessy, maar die was op reis. Daar had ik elke dag 5 uur djembe les: 3 uur in de ochtend en 2 uur in de namiddag. Daartussen viel iedereen (inclusief ik) in een diepe slaap, onderbroken door lunch en soms door het drinken van thee: het is gewoon te heet om iets te doen. Na de les kon ik vaak nog wel even naar de boutiques of de stad, al is het meestal wel fijn om voor half 8 terug te zijn: in dat gebied is nul verlichting. ’s Nachts ging ik er vaak op uit met een van de jongens daar, er zijn veel traditionele ceremonies in die buurt, waar je vaak de enige blanke bent. De laatste twee dagen moesten een paar mensen van het campement zelf optreden en kon ik meespelen, heeeel erg tof om mensen (vooral vrouwen) extatisch te zien dansen op muziek die jij maakt!

Inmiddels ben ik in Bamako, en ik moet gaan, maar ik schrijf gauw meer!

Tis een tijdje sinds m’n laatste post; het gaat allemaal goed! In de week na de laatste post heb ik eerst een schelpeneiland bezocht, dat geheel bestond uit een opeenhoping van schelpen, gevangendoor de vissers die er wonen. Midden op het eiland staat een gigantische baobab, tussen alle dicht op elkaar gebouwde huisjes/hutjes. Naast het eilandje is nog een eilandje met een kerkhof erop, ook bedekt met schelpen, een aantal baobabs en verder alleen witte kruizen, heel mooi om te zien. ’s Nachts heb ik gegeten en overnacht bij een rasta met wie ik djembe heb gespeeld, erg gezellig.

Daarna naar een eiland in een delta gegaan, mar lodj, met een mooie tocht met een houten bootje naar een campement daar. Op het campement waren drie herdershonden, erg vriendelijk, die je volgen als je naar de stad gaat. Het voelde wel gezellig =).

Aii, tijd is op, wilnog veel meerschrijven, ik probeer binnenkort weer te gaan zitten!

De eerste week is achter de rug en ik begin wel te wennen aan de manier van dingen doen hier (reizen, contacten, etc). Reizen is op de grote busstations lastig, omdat er daar 100 minibusjes gaan en nergens wordt aangegeven waarheen. Maar: er is altijd wel een jongen vriendelijk genoeg om je tegen vergoeding een relevant busje te zoeken. Al is Frans de officiele taal, je komt toch verder met Wolof (lokale taal). Gelukkig is mijn frans (net) toereikend, al blijft het lastig communiceren. In Dakar heb ik gelogeerd bij een Franse mevrouw, Michele, via een Iers-Ghanees stel (Della en Ivor) ontmoet. De eerste woont al 10 jaar in Dakar en houdt erg van muziek en muzikanten fotograferen, maar met haar dochter in Frankrijk is ze soms wel een beetje eenzaam. Elke ochtend eet ik een klein maar fijn ontbijt in haar tuin,heerlijk rustig.Della woont om de hoek en heeft ook een aantal gasten. Ze is erg praatgraag en vindt gezelschap heerlijk! Heel gezellig, in Dakar laat ze mij en een Amerikaanse logee de omgevng zien, fijn om op zo’n manier de buurt te leren kennen. Het voelt allemaal wel wat dorps en arm aan waar ze woont, weinig hoogbouw brede straten, allemaal zandwegen. Als ik de volgende dag naar centraal Dakar ga zie ik wel dat het ook aan de buurt ligt: hier zijn de straten smaller en drukker, al is er nog steeds niet veel hoogbouw. Wat zeg ik, drukker? Bij de markten is druk genoeg om me te willen laten verdwijnen! Gelukkig valt het in andere delen juist wel weer mee. Standaard lunch gehad: riz au poisson, dat hebben ze in een of andere vorm vrijwel overal. Della en Jeanne waren ook in de stad dus we hebben een stuk gewandeld daar, toch gezellig! In de dagen erna vind ik via via een drumleraar, waar ik een aantal keer een les volg: een Senegalees die in Zwitserland woont. Fijne lessen in een groot huis waar de hele familie woont: ooms tantes en veel kinderen. Na een paar dagen heb ik het wel gezien in Dakar, en ik ga verder naar de kust, Toubab Dialaw en om de files te vermijden, om 6uur ’s ochtends (gaap!). De rit is redelijk vlug (nou ja 4 uur), maar wel met met drie soorten busjes: een gewone bus, een peugeaut stationwagon (een sept-place) en een gekleurde volle 32-zitter. In Toubab Dialaw aangekomen heb ik een random ontmoeting met een lokale rastagroep , de Baye Fall. Ze zijn geloof ik wel tof maar waren net te opdringerig en stoned voor mijn doen, al hebben we wel relaxed een cafe touba gedronken. Het hostel was tof maar een beetje resortachtig en voor de deur word je wel wat opdringerig behandeld. Als je wat verder loopt is het prima, het is aan zee met klippen, maar ook bij savanne achtige heuvels met baobabs hier en daar. Met een groepje Zweden dat zat te kaarten heb ik me aardig vermaakt en ik heb lekker gezwommen maar ik had het toen weer gezien. Nu ben ik in Joal Fadiouth, een veel ‘echter’ dorpje, al vraagt wel bijna iedereen om donaties. Mooie vissersboten en een rustige rivier om de hoek, ik vermaak me wel =). Ook hier spelen er mensen djembe dus er is ook nog wat te doen =) De zuidelijke regionen sla ik over: er is iets teveel onrust, dus hierna ga ik nog naar de mangroves en dan naar Tambacounda; waar ik een week djembe lessen ga volgen als het goed is. We’ll see!

Op het moment heb ik vrij veel vrije tijd, door een vak (simulatie) wat ik eigenlijk zou volgen maar waar ik uiteindelijk niet voor aangemeld bleek. Gecombineerd met een gebrek aan geld ben ik nu dus naar een zomer-/bijbaantje aan het zoeken, alles is goed eigenlijk. De meest veelbelovende optie op het moment lijkt Gong.nl te zijn, maar we will see.

Daarnaast ben ik op zoek naar een leuk thesis-onderwerp: het moet uitdagend, interessant en het liefst ook nog passen bij m’n idealen. Blijkt dat even moeilijk te zijn! De meeste bedrijven in mijn interessegebied zijn alleen bezig met winstmaximalisatie, waar niks mis mee is, als ik het nut er maar van inzie. Ik ga nog maar even praten met m’n contacten in Zuid-Afrika, Rotterdam, WHO en misschien Berkeley voor ik me bij Ortec (consultancy) schaar.

Om af te sluiten: Oerol! Vanaf vrijdag barst het feest weer een weekje los! Ik heb er zin an! Even kijken of ik m’n djembé meekrijg!

De laatste weken heb ik weer zin gehad om er even uit te stappen. Zodoende ga ik over drie weken een weekje naar Halle (Duitsland) om Lara weer eens op te zoeken. Zij moet dan ook studeren dus dan kan ik tussendoor even naar Berlijn of Leipzig, ook niets mis mee! Voor de zekerheid heb ik me maar even aangemeld bij couchsurfing, dan heb je altijd een plekje waar je terecht kunt!

Ook aan het rondkijken naar andere bestemmingen, bijvoorbeeld naar Ghana moet ik echt nog eens gaan, op z’n minst voor de djembé’s (maar dan niet in de komende maanden: het regenseizoen), en natuurlijk ook Californië (vette muziek, hippie-achtige scene, heel veel hippe computerbedrijven en altijd zonnig). Californië schijnt dan weer erg duur te zijn, evenals een vlucht naar Nepal, wat weer mooi hike-materiaal is.

Over drie maanden ga ik naar Málaga om Meral op te zoeken bij haar taalles, al duurt het ook nog anderhalve maand voor zij er zelf heen gaat.

Een deel van de doelstelling van AFRICA@home is ook om de kennis die mensen opdoen aan BOINC ook te verspreiden in Afrika. Er is daar ook een wiki van gemaakt. Daarvoor hadden ze dit jaar een workshop in Muizenberg in Zuid-Afrika georganiseerd (in de buurt van Kaapstad), bij het African Institute for Mathematical Sciences (AIMS). Aan AIMS zelf is ook nog een interessant verhaal verbonden, laten we dat eerst behandelen.

AIMS heeft tot doel om wiskundige wetenschappen (dat zijn dus wiskunde, maar ook natuurkunde, informatica of operationele wetenschappen) te verspreiden door Afrika. Dit doen zij door een één-jarige studie te geven, een zogenaamde Honours, tussen de Bachelor en de Master in. In dit jaar hebben zij een heel aantal blokken van 3 weken die steeds een andere gebied van de wiskundige wetenschappen uitlicht. De studenten worden zo gekozen dat er ongeveer twee toppers komen uit elk Afrikaans land, met elk jaar zo’n 50 studenten in totaal. Dit alles wordt gedaan in een opgeknapt hotel, met slaapplekken vanaf de tweede verdieping, kantoren voor docenten en een computerzaal met 50 computers en een terras op de eerste verdieping en tenslotte een kantine, een collegezaal en een ontspanningsruimte op de begane grond. Alles gebeurt dus in hetzelfde gebouw: studeren, eten, slapen en ontspannen. Zo ontstaat er een goede band tussen de studenten en kunnen ze ook een informele band opbouwen met docenten: die zitten ook in dat gebouw te eten en ontspannen. De docenten zijn behoren vaak ook tot de top van hun vak binnen Afrika, en komen overal vanuit Afrika. De kosten blijven zo relatief laag, al wordt de helft van het budget aan vliegkosten besteed. AIMS is nu bezig om AIMinet op te zetten, een uitbreiding van het concept naar andere landen. Bijvoorbeeld Uganda en Mali waren nu in de gading maar ze willen tegen 2020 geloof ik 15 dergelijke instituten opgezet hebben.

De sfeer bij AIMS is geweldig, heel amiacaal maar ook erg leergierig, gedisciplineerd en ambitieus. Dit wordt vast en zeker geholpen door het campusconcept, en doordat de studenten over het algemeen beseffen hoe bevoorrecht ze zijn dat ze kunnen studeren.

Met AIMS had ik de vorige keer al kennis gemaakt maar voor de workshop waren de studenten al naar huis en waren er deelnemers gekozen uit alle aanmeldingen voor de workshop. Er waren zo’n 200 aanmeldingen en 40 plekken dus er zijn een hele hoop mensen afgevallen. Onder de gelukkigen waren mensen die wat wiskundiger waren ingesteld maar ook mensen die al heel wat van Linux afwisten. Ubuntu is het besturingssysteem van AIMS, en de BOINC server wordt opgezet op een Linux server, dus een beetje Linux kennis is voor het gebruiken van BOINC noodzakelijk. Er waren Master studenten, PhD studenten maar ook professoren gekozen. Verder waren er Engels- en Franstaligen al was er bij iedereen wel wat Engelse kennis. Dit laatste leverde soms wel problemen op, omdat alle tutoren Engelstalig waren.

Doordat ik bij de Erasmus bezig was met Java gebruiken met BOINC werd ik gevraagd een aantal presentaties te geven, waarvan de eerste een half uur en de tweede twee uur. Ik schrok wel even van dat laatste maar uiteindelijk is dat helemaal goedgekomen, al werd het doel van de presentatie de avond van tevoren nog gewijzigd. Mensen waren erg tevreden met mijn presentaties, dus daar was ik wel blij mee, als de eerste presentaties voor onbekend publiek.

Naast lessen hebben we ook heel veel uren in de computerzaal doorgebracht met practica, wat erg leuk was om te begeleiden. Deelnemers waren gezet in groepjes van 3, elk hadden ze een desktop computer en samen moesten ze een server delen. De eerste stap was om een Ubuntu server zonder grafische omgeving op een geformatteerde computer te zetten. Dit lukte als vanzelf bij sommigen maar ging erg lastig bij anderen. Zo zou het die week ook blijven.

Uiteindelijk hebben ze zelf een BOINC server opgezet en daarmee clients verbonden. Het moet nog blijken of ze dat kunnen reproduceren zonder onze hulp, maar het was toch al heel wat. De meeste mensen waren achteraf erg enthousiast om in ieder geval de BOINC clients te promoten en te installeren en ook mensen in hun omgeving warm te maken voor een project op een BOINC server.

De dagen waren lang (8 tot 22 uur) en heel vermoeiend. Zo rond 19 uur had ik meestal al wel weer zin om te gaan slapen maar dat kon uiteraard niet.

In de twee weken totaal dat ik Muizenberg was heb ik nog met Carel afgesproken, langs mijn oude huisbaas geweest en Terry-Jo even gezien. Leuk-leuk! De volgende keer komen zij naar Europa is de deal .

Degene die achter de opdracht van AFRICA@home zitten zijn Francois Grey en Ben Segal bij CERN (Conseil Européen pour la Recherche Nucléaire). Ben Segal is een ere-werknemer: hij mag nu na zijn pensioen doorwerken zonder salaris. Francois Grey is wel gewoon werknemer. Ben Segal had me uitgenodigd om naar CERN in Geneve te komen, relaxed dus! Toevallig moest Donald toen ook een film schieten in Zwitserland dus we zijn samen gereden met het laatste stukje met de trein. Leuk om weer even achter het stuur te zitten, de helft van de rit!

CERN zelf zag eruit als een militaire basis, met ook vrij veel security. Het ligt even uit de stad dus er is ook niet zoveel te doen ’s avonds. Ik heb een aantal dagen met Ben doorgebracht en alles doorgesproken, dat was erg informatief. Hij is een ook oude rot bij de computers van CERN dus hij kon me alle ontwikkelingen uit de doeken doen, van supercomputers tot de controversiële TCP/IP en de uitvinding van het internet. CERN is ook een walhalla voor de natuurkunde en al wist ik daar een stuk minder over heeft hij me daar ook aardig wat over duidelijk gemaakt.

Tussendoor ben ik bij de leukste Botanische tuin die ik ken langsgeweest, met een prachtige carrousel en nog een hoop andere faciliteiten voor kinderen.

Donald had langer nodig dan ik in Zwitserland dus ik ben nog een paar dagen naar Bern geweest.  Bern heeft een mooie maar kleine binnenstad en een enorme saaie buitenstad eromheen. Het centrum is leuk om in rond te dwalen erg mooi maar meer voor een middag of een dag dan voor een paar dagen, ik vond het dan ook vrij saai. Wel een paar prachtige foto’s gemaakt.

Donald kwam me in Bern ophalen wat nog een hele crisis was: het is een grote stad en de binnenstad is niet goed toegankelijk voor verkeer. Daar kwam nog bij dat de batterij van m’n mobieltje vrijwel leeg was en het communiceren erg lastig ging. Gelukkig mocht ik hem nog opladen in een kiosk, uiteindelijk zijn we er gekomen.

Aan het einde van mijn tijd bij SACEMA in Zuid-Afrika heb ik bij Roel Bakker van het Erasmus MC afdeling MGZ navraag gedaan of hij nog iemand nodig had voor een baantje en dit was het geval, dus dat ik mooi. Het baantje bestaat er uit dat ik een programma, STDSIM, dat lijkt op degene die ik bij SACEMA aan het ontwikkelen was, maar dan volwassener, moest gaan uitbreiden zodat het makkelijk op verschillende computers tegelijk te draaien viel.

Nog een beetje ingaan op die opdracht: er bestaat een software infrastructuur genaamd BOINC wat een programma op meerdere plekken tegelijk kan draaien, bijvoorbeeld bij mensen thuis, vrijwilligers. Dit moest ik gebruiken voor STDSIM. Andere programma’s die hiervan gebruik maken zijn SETI@home die met de hulp van heel veel computers kijkt of er in de geluiden uit de ruimte signalen van andere buitenaardse wezens zitten. Een ander programma ClimatePrediction.org kijkt met een model naar wat er met het klimaat gaat gebeuren en welke parameters daarvoor belangrijk zijn. Nog een andere maakt combinaties met proteinen om te kijken welke 3D structuur ze zullen hebben. Wat al die programma’s gemeen hebben is dat ze veel kunnen doen doordat er zoveel mensen aan kunnen meerekenen, omdat het voor een enkele computer duizenden jaren zou duren.

Deze opdracht heeft te maken met een organisatie genaamd AFRICA@home. Die willen programma’s die gebruikt worden voor humanitaire zaken in Afrika krachtiger maken door ze BOINC te laten gebruiken. Tot nu toe hebben ze Malariacontrol.net gemaakt, een malariamodel, daar moet STDSIM bijkomen en nog een ander programma, welke nog niet bekend is.

Jij kunt ook eens kijken naar BOINC, het is heel makkelijk te installeren en te gebruiken. Er zijn heel veer verschillende doelen die je daarmee kunt helpen, van wiskundig tot medisch.

Ik heb 5 maanden, 3 dagen per week, om STDSIM helemaal gereed te maken voor BOINC. Nota bene: ik ben in april begonnen.

Van 12 tot 15 april was er Motel Mozaïque in Rotterdam, een festival met vooral veel concerten maar ook aandacht voor performance en voor de eerste keer ook film. Ik was in 2004 al eens geweest (dat was een tijd geleden!) met Frits/Wouter en Chris/Hobbes. De keren daarna kwamen niet zo goed uit, maar deze keer wel, whoepie!

Volgens de site begon het dus op 12 april; daar was alleen heel weinig van te merken: iedereen stond maar wat rond te lummelen in locatie de Tent, maar als je contacten had in de Rotterdamse/Nederlandse cultuurestablishment had je het geloof ik wel naar je zin. Dat naast het feit dat het verdomd lastig was om uberhaupt uit te vinden waar en hoe laat er iets ging gebeuren die avond. Ook zou ik bijvoorbeeld een vrijwilligersbandje ophalen, na wat onrust en gebel bleek dat eigenlijk pas de volgende dag te kunnen…

Van tevoren heb ik wel meerdere mensen aangemoedigd om mee te gaan, helaas kon uiteindelijk alleen Mayo op vrijdag. Met Meral en Mayo zijn we ook donderdag even langs gegaan dus, maar dat viel nogal tegen (met als gevolg een slaperig ogende Meral bij restaurant de Bazar).

Bij Meral wezen slapen die de volgende dag naar Zeeland moest. Ik ben naar Mayo toegegaan, in een galerie waar haar vader zijn schilderijen aan het ophangen was. Met z’n drieen zijn we terug naar Ridderkerk gegaan en daar zijn we rondgefietst van hun droge volkstuintje met kippen naar de grienden en uitkijk op de Kinderdijk.

In de avond zijn we na ontmoeting van Mayo’s kunstcollectiefbuddy Arie naar A Silver Mt. Zion in de Schouwburg geweest wat we toch iets te depressief vonden (Mayo: “Alsof ‘ie van een flat aan het springen is!”), daar ook nog Chris/Hobbes met aanhang en Neelis (broer van Frits/Wouter) ontmoet. Eerst langs de Off_corso langs de Engelse (!) band Fujiya & Miyagi, wat vrij saai was. Dus, door naar Cucosa, een lokaal kunstenaarscollectief. Aardig, maar weinig te zien. Vervolgens naar !!! in de Off_corso; leuke en enthousiaste percussie maar het raakte me toch niet helemaal totdat de zanger wat meer ging dierlijk ging schreeuwen en er heel veel energie in zat, echt geweldig! Het geluid in de Off_corso was trouwens belabberd, zeker vergeleken met de Schouwburg (maar dat spreekt): veel te hard en veel te weinig nuance.

In de Schouwburg toen The Moi Non Plus gezien, de beste band die ik heb gezien daar: hele energieke post-rock/punk a la Thermals maar met meer rust in de gitaar en meer geschreeuw door de microfoon. Tweemansband (drums/gitaar), maar geniaal! Achteraf niks meer van ze kunnen vinden en ze waren (van horen zeggen) keidronken. Ik hoop dat hun muziek even leuk is als ze sober zijn =)…

Van een kort momentje bij Zita Swoon dat vrij standaard was behalve de prachtige donkere achtergrondzangeressen met prachtige stemmen, vertrokken naar Deerhoof. Toevallig gingen Chris/Hobbes plus aanhang (hoe heet ze nou ook weer?) en Neelis ook naar Deerhoof in Lantaren/Venster. Een drummer die helemaal gek werd en op een gegeven moment een drumstokje kapotsloeg zodat het losse deel 7 meter hoog de lucht in vloog. Het was een tijdje erg leuk maar door het gebrek aan lijn in de liedjes hield ik het toch voor gezien en ben naast een crepe-verkoopster gaan zitten, kijken naar de handelingen (beslag, beleg, dubbelvouwen op de plaat, nieuw beslag zodat de crepes elkaar niet raken, de eerste crepe nog een keer dubbelvouwen en met een servetje overhandigen, etc.)

Patatje gehaald en van plan naar Digitalism te gaan maar uiteindelijk met Mayo besloten toch maar terug te gaan naar haar huis. Helaas moesten we nog een uur wachten voor de bus dus eerst nog een Irish Coffee gehaald (hmm…)

De volgende dag begonnen in Tent, bandjes rustige muziek zien maken. Was erg relaxed. Ik was er in m’n eentje, en Ike uit m’n huis ook dus we zijn even samen gaan zitten. Bunny Rabbit (leuk hiphop-achtig meisjesduo, pastte niet helemaal in de setting), Fixkes (aardige maar wat saaie gitaarpop + balads) en Camera Obscura (zou Belle and Sebastian-achtig moeten zijn. De muziek was vergelijkbaar maar een stuk minder grijpend/urgent wat het een beetje saai maakte. Het waren wel vrij volle composities dus dat was wel een leuke afwisseling).

Op perron Mozaïque oftewel Station Hofplein (een verlaten perron & kraakpand) moest ik toen vrijwilligen. Hier hadden ze een hiphop crowd gemixt met de Motel Mozaique gasten wat een leuke sfeer opleverde. Ik ben gestart met boven glazen/flesjes halen, daarna nog een heel aantal kratjes op en neer zitten slepen; ze hadden de bar aan de andere kant van de opslag gezet, dus je moest de trap van een perron op en een spoor oversteken met een volle krat. Warm dat het was .. Op een gegeven moment was de diesel van het aggregaat vrijwel op tijdens een concert van Duvel Duvel; snel alle koelkasten en overbodige lampen uit en racen naar het tankstation om je bij het aggregaat staand te realiseren dat we de sleutel van de dieseltank niet hadden… Doh! Na heel wat gebel kwam er op het nippertje dan nog iemand met de sleutel, gelukkig! Na drie uur heen en weer geren/gesjouw kreeg ik een pizza (jeej!) en mocht ik bij het slaapproject gaan staan wat niet veel meer is dan een beetje opruimen en surveilleren.

Om tien uur klaar, dus, op naar Lantaren/Venster voor Akron/Family! Helaas, een gigantische rij… Dat was wel echt balen.. Ik was te moe om me te realiseren dat ik gewoon m’n vrijwilligersbandje moest misbruiken, dus ben ik naar Rodriguez in Schouwburg gegaan voor wat bleek soms aardige maar vooral gezapige blues. Vervolgens naar the Bees in Off_corso geweest maar dat kon me (mede door het slechte geluid) ook niet echt boeien. Na Patrick Wolf ook even te hebben doorstaan met z’n markante maar weinig boeiende rock ben ik vermoeid de twee-en-een-half uur durende reis naar huis aangegaan, helaas Amon Tobin missend…

Wat hou je er aan over? Vier dagen spierpijn (van het vrijwilligen) en een paar mooie herinneringen en nieuwe muziekkennis. En dat gratis!